zamknij

Spotkanie organizacyjne szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca

08-09-2015

 Informujemy, iż zebranie organizacyjne i zapisy do szkoły tańca Bałtyckiego Teatru Tańca odbędą się 21 września (poniedziałek) w budynku Opery Bałtyckiej (wejście od ul. Towarowej) w dużej sali baletowej, grupy dziecięce i młodzieżowe o godz. 17:30 oraz dorośli o godz. 18:00.

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych!

 

zamknij
drukuj

Wolfgang Amadeusz Mozart

libretto Lorenzo da Ponte, na podstawie sztuki Pierre Beaumarchais'go
Le marriage de Figaro
premiera 14 lutego 2009

kierownictwo muzyczne José Maria Florêncio
reżyseria i inscenizacja Marek Weiss
scenografia Małgorzata Słoniowska
przygotowanie Chóru Dariusz Tabisz
 
czas trwania 3h (jedna przerwa)
 
oryginalna wersja językowa / tłumaczenie wyświetlane nad sceną
 
Spektakl realizowany w koprodukcji z Operą Wrocławską.
  
 
obsada 14, 15, 17 maja 2011:
 
Hrabia Leszek Skrla
Hrabina Anna Mikołajczyk
Zuzanna Ingrida Gapova
Figaro Robert Gierlach
Cherubin Jan Monowid
Marcelina Anna Fabrello
Bartolo Piotr Nowacki
Basilio Krzysztof Kur
Don Curzio Łukasz Wroński
Antonio Andrzej Malinowski
Barbarina Jaryna Kuzmych
 
oraz
Chór i Orkiestra Opery Bałtyckiej
dyrygent Francesco Bottigliero
 
 
obsada 21, 22, 23 stycznia 2011:
 
Hrabia Leszek Skrla
Hrabina Katarzyna Hołysz
Zuzanna Julia Iwaszkiewicz
Figaro Dariusz Machej
Cherubin Jan Monowid
Marcelina Anna Fabrello
Bartolo Piotr Nowacki
Basilio Krzysztof Kur
Don Curzio Łukasz Wroński
Antonio Andrzej Malinowski
Barbarina Ingrida Gapova

oraz
Chór i Orkiestra Opery Bałtyckiej
dyrygent José Maria Florêncio


Wesele Figara jest jedną z trzech najważniejszych oper Mozarta interpretowaną na różne sposoby i realizowaną w całej gamie stylów, mód i tendencji. Uważana jest dość powszechnie za dzieło komiczne. Jednocześnie jest to najbardziej seksowna i zarazem liryczna z oper Mozarta. Zasadniczym motorem działania bohaterów jest w tym utworze napięcie pomiędzy zmysłowością i tęsknotą za prawdziwą miłością. Muzyka utrzymuje to napięcie tak pięknie, że widzowie nie zauważają upływu czasu. Miłosne perypetie głównych bohaterów prowokują do gorzkiej refleksji na temat ułudy seksualnych rozkoszy. Niby oczywiste i banalne, a jednak gorzkie w każdorazowym indywidualnym doświadczeniu. Kiedy poszukiwanie uciech staje się rozpaczliwym remedium na brak miłości, może to przybrać wymiar komiczny dla obserwatora z zewnątrz. Sprawy ludzkie się nie zmieniają. Miłość, pożądanie, nienawiść i poczucie winy – zawsze te same problemy i ta sama rozpacz bez względu na epokę. Inne są tylko ubrania, technologie przy pomocy których toczy się życie, tempo tego życia i obyczaje.
 

 

czytaj więcej

Czteroaktowa opera buffa była próbą zaistnienia Mozarta na wiedeńskich scenach, na których królowały dzieła zapomnianych już dziś mistrzów z Italii. Panował wówczas zakaz wystawiania komedii Beaumarchais Wesele Figara, ze względu na jej społeczno-polityczny wydźwięk. Mozart zaproponował napisanie libretta nadwornemu dramaturgowi cesarza Józefa – Lorenzo da Ponte, sam rozpoczął pracę nad operą w połowie października 1785. Librecista – włoski poeta i awanturnik ominął cenzurę, zastępując zbyt liberalne wątki dywagacjami Figara o niestałości kobiet. Satyra społeczna (sługa drwiący z pana, głoszący demokratyczne poglądy) złagodzona została erotyką i salonowo-buduarową intrygą. 

Premiera opery odbyła się w wiedeńskim Hofburgtheater 1 maja 1786. Mimo ogromnego sukcesu premiery, sztuka została ściągnięta z afisza zaledwie po dziewięciu miesiącach, ustępując miejsca operze młodego Vincentego Martina Niezwykła cnota.  Dzieło Mozarta zebrało laury dopiero w Pradze, w roku następnym. Prażanie zakochali się w Weselu Figara, dlatego zamówili u twórcy kolejną operę: stał się nią Don Giovanni.

W Polsce dzieło zostało zaprezentowane dopiero w drugiej połowie XIX wieku, w Warszawie w 1855 roku. Nieco wcześniej operę wystawiono w Gdańsku, jak podaje Jerzy Michalak ( Afisze teatralne a życie teatralne Gdańska 1779 – 1801, w: Źródła muzyczne. Krytyka, analiza, interpretacja, Warszawa 1999). Gdańszczanie mieli okazję zobaczyć dzieło tuż po prapremierze, pod koniec wieku XVIII i odtąd stale była obecna w repertuarze gdańskiego teatru.
W Operze Bałtyckiej bohaterowie poruszają się po kryształowym pałacu w barwnych krynolinach i perukach. Nikt i niczego nie może ukryć, bohaterowie prowadzą niebezpieczna grę, snują skomplikowane intrygi – to nieco żałosne, biorąc pod uwagę, że i tak wszyscy wszystko widzą i tylko udają, że dają się nabierać. Czy wzbudzenie uczucia miłości, czy cnota wierności wymagają aż tak skomplikowanych zabiegów?

 
streszczenie

Akt I
Dom Hrabiego Almavivy znanego nam z „Cyrulika sewilskiego”, którego akcja przebiegała w Sewilli,  około dziesięć lat wcześniej. Teraz na wsi hrabiostwo i ich wierny sługa Figaro nie są już tamtymi, pełnymi wigoru ludźmi, ale oto w ich życiu pojawiła się nowa osoba, młodziutka Zuzanna, którą zakochany Figaro chce poślubić jak najszybciej. Właśnie przydzielono im pokój pomiędzy sypialnią Hrabiny i sypialnią Hrabiego (szczęśliwi niegdyś małżonkowie po tylu latach śpią już w osobnych pokojach). Podczas pełnych czułości i zabaw chwil spędzanych przed ślubem, Zuzanna uświadamia ukochanemu, że ta lokalizacja nie jest przewidziana jedynie dla szybkiej reakcji na wezwania Hrabiny, ale również po to, by Hrabia miał bliżej do nowego obiektu pożądania, jakim stała się Zuzanna. Wzburzony Figaro, któremu do głowy nie przyszła tak prosta konsekwencja urody narzeczonej, postanawia przeprowadzić skomplikowaną intrygę, która poskromi rozpustnika i ocali cnotę Zuzanny. Jego plan jest stary jak świat i polega na rozbudzeniu zazdrości Hrabiego o prawowitą małżonkę.
Zjawia się zadomowiony u hrabiostwa doktor Bartolo. Jego wieloletnia „gospodyni domowa”  Marcelina pała dziwną skłonnością do Figara. Podstępem i Bóg wie czym jeszcze wyłudziła od niego przyrzeczenie małżeństwa na piśmie. Bartolo cieszy się, że w ten sposób będzie się mógł po dziesięciu latach zemścić na cyruliku za wykradzenie z jego domu wychowanicy Rozyny, która teraz jest żoną Hrabiego Almavivy. Zuzanna przyłapawszy natrętną rywalkę w swoim pokoju nie szczędzi jej złośliwości. O mało co nie dochodzi między nimi do rękoczynów. Po ucieczce Marceliny pojawia się młodziutki pazik Hrabiny, Cherubin, który właśnie przeżywa okres dojrzewania. Jego seksualne pobudzenie pozbawiło go nie tylko rozsądku, ale i zdolności wyboru obiektu pożądania. Opowiada o tym w swojej arii, dając Zuzannie napisaną przez siebie kanconetę adresowaną do wszystkich kobiet, które kocha.
Nadchodzi Hrabia. Cherubin chowa się w popłochu i jest świadkiem umizgów pana do pokojówki żony. Molestowana Zuzanna nie wie jak wybrnąć z kłopotliwej sytuacji, kiedy zjawia się nauczyciel muzyki Don Basilio szpiegując swoim zwyczajem  „kto z kim, gdzie i kiedy…” Hrabia ukrywa się podobnie jak Cherubin, ale czy w tym domu można się w ogóle jakoś ukryć? Basilio prowokuje Hrabiego swoimi insynuacjami do ujawnienia się, a po chwili Hrabia odkrywa schowanego pod ślubną suknią Cherubina. Wspaniały tercet wieńczy tę aferę, by przejść w chór sławiący wielkoduszność Hrabiego z okazji jego rezygnacji z prawa pierwszej nocy. Nie wie naiwny chór, że rezygnacja była obłudna i Hrabia chciałby zachować to prawo w jego tajnej postaci. Dlatego niebezpieczny Cherubin zostaje zesłany jak większość niebezpiecznych młodzieńców „ w kamasze” i na pożegnanie słucha nieśmiertelnej arii Figara „Non piu andrai, farfallone amoroso”.    


Akt II
Hrabina w samotności wylewa żale nad przemijająca urodą, młodością a przede wszystkim miłością Hrabiego Almavivy. Migrena, skłonność do zagłuszania smutków najróżniejszymi specyfikami, melancholia wywołana narastającą nudą doprowadziła ognistą niegdyś Rozynę nad skraj przepaści i tęsknoty za śmiercią. Na dodatek Zuzanna opowiada jej o umizgach Hrabiego. Nadchodzi Figaro z planem zemsty, która ma zadowolić i Zuzannę i Hrabinę. Polega on na tym, że Figaro dostarczy Hrabiemu bilecik rzekomego kochanka do Hrabiny. Zazdrosny Hrabia zrozumie, że to jemu grozi niebezpieczeństwo przyprawienia rogów, w które chce wyposażyć Figara. To poruszy jego sumienie i wtedy zgodzi się na ślub Zuzanny bez egzekwowania swoich dawnych praw. A jeśli to nie wystarczy - przebiorą Cherubina za Zuzannę i to on uda się na schadzkę z Hrabią w ogrodzie. Tam przyłapany przez żonę, zgodzi się na wszystko. Kiedy więc po wyjściu Figara zjawia się Cherubin z patentem, który otrzymał od Hrabiego na wyjazd do koszar, Hrabina z Zuzanną przebierają go za kobietę. Odkrywają ranę, którą Cherubin przewiązał wstążką Hrabiny ukradzioną Zuzannie. Hrabina wysyła pokojówkę po opatrunki i zostawszy sama z paziem jest o krok od uległości, kiedy nagle do jej drzwi zaczyna dobijać się Hrabia. Paź ukrywa się w przebieralni obok. Hrabia wtargnąwszy do sypialni żony, słyszy jego obecność za drzwiami i żąda od Hrabiny ich otwarcia. Ta upiera się, że tam jest Zuzanna, a jej cześć wymaga by mąż jej zaufał i nie żądał od pokojówki ani ujawnienia się, ani nawet odezwania. Zazdrość Hrabiego gwałtownie rośnie. Przynosi młotek, by wyważyć drzwi. W tym czasie pazikowi udaje się wyskoczyć oknem, a w przebieralni chowa się Zuzanna. Kiedy wreszcie drzwi zostają otwarte, Hrabia jest zdruzgotany, że osobą ukrywającą się jest rzeczywiście Zuzanna, a on musi żonę przepraszać za krzywdzące podejrzenia. Zjawia się ponownie Figaro, którego Hrabia przepytuje w sprawie rzekomego bileciku do Hrabiny. Sprawę komplikuje ogrodnik, który przychodzi na skargę, że ktoś wyskoczył przez okno i zniszczył kwiaty pod balkonem. Wspaniały kwintet toczy się wokół patentu, który paź zgubił podczas ucieczki, a Figaro, który twierdzi, że to on właśnie skakał, musi odgadnąć co to za papier przyniósł ogrodnik Hrabiemu. Dopiero Hrabina, która widziała ten patent u Cherubina, podpowiada właściwą odpowiedź. Znów udało się pognębić Hrabiego, gdy nagle w towarzystwie Bartola i Basilia wkracza Marcelina, żądając dotrzymania przez Figara obietnicy małżeństwa. Hrabia uszczęśliwiony obrotem sprawy, bierze na siebie rolę sędziego w sporze i zapowiada sprawiedliwy wyrok.

Akt III
Hrabia oddaje się swemu ulubionemu zajęciu, czyli kontemplacji piękna kobiecego ciała. Obecnie Zuzanna jest jego najbardziej pożądanym obiektem i malując ją, tak jak Figaro, próbuje w ten sposób symbolicznie wziąć ją w swoje posiadanie. Zuzanna ulega do pewnego stopnia jego zachciankom, ponieważ liczy na swój małżeński posag. W jakimś sensie sprzedaje się Hrabiemu, ale tylko troszeczkę. Taka to specyficzna niewinność, którą Mozart piętnuje bardzo wyrozumiale. Hrabia wściekły odkryciem, że jest wykorzystywany przez sprytną pokojówkę, postanawia rzeczywiście oddać Figara Marcelinie. Podczas sądu, któremu przewodniczy Don Curzio, Marcelina czuje się więc pewna swej wygranej i rychłego połączenia się z ukochanym Figarem. Nagle wszystko się odwraca, bo okazuje się, że wyjaśnienia rodowodu Figara prowadzą do odkrycia, że to właśnie Marcelina i Bartolo są rodzicami porwanego niegdyś nieślubnego dziecka. Zuzanna, która zjawia się ze swoim posagiem, by wykupić Figara z rąk Marceliny, nagle staje wobec zupełnie nowej sytuacji i swoich przyszłych teściów tak cudownie odnalezionych.
Barbarina prowadzi Cherubina do swego domu, gdzie mają go znów przebrać w kobiece szatki i w ten sposób pomóc mu zdezerterować z wojska. Już w czasach Mozarta transwestytyzm był sposobem na rekruckie cierpienia. Hrabina wciąż samotna i nieszczęśliwa skarży się na swój los nie zważając na to, że świat dokoła niej jest światem komedii. Pisze przy pomocy Zuzanny list do Hrabiego, który ma go zwabić na schadzkę – pułapkę. Wyobrażając sobie sytuację, w której nastąpi spotkanie Zuzanny z mężem Hrabina, na chwilę identyfikuje się z Zuzanną, staje się nią i dzięki temu mamy jeden z najbardziej niezwykłych i pięknych duetów, jakie powstały w operze.
Nadchodzą dziewczęta, wśród których ukrywa się w przebraniu Cherubin. Hrabina i Zuzanna udają, że dały się nabrać na to przebranie. Tę perwersyjną grę przerywa Hrabia, który przy pomocy Basilia i Antonia demaskuje pazia i grozi surowymi karami. Ale nagle Barbaria demaskuje Hrabiego przypominając mu, że za jej seksualne usługi Hrabia obiecał jej spełnienie każdej prośby. Teraz sprytna dziewczyna domaga się oddania jej Cherubina na wieczną własność. Słychać dźwięki marsza, który zwiastuje uroczystości weselne, ale w naszym spektaklu również przybycie prawdziwego wojska na kwaterę. Skoro paź nie dotarł do wojska, wojsko przyszło do niego. Hrabia gubi list Zuzanny i kłując się w palec szpilką, która spinała list, szuka jej na ziemi, nie dbając o ilość świadków, jacy towarzyszą tej konfuzji. Dla niego najważniejsze jest to, że Zuzanna daje mu do zrozumienia, że ślub z Figarem nie przeszkodzi jej spotykać się ze swoim dobroczyńcą. Wszystko więc rozstrzygnie się w noc poślubną w czwartym akcie.


Akt IV
Barbarina w ciemnościach szuka swojej szpilki wśród śpiących wojaków. Jest to w jakimś sensie scena symboliczna, ale nie wnikając w to zbyt szczegółowo, obserwujemy spotkanie Figara z nieszczęśliwą panienką. Dowiedziawszy się o szpilce, którą Zuzanna zapieczętowała list do Hrabiego wzywający go na schadzkę, Figaro czuje się straszliwie oszukany i skarży się matce na niewierność kobiet, co też w jakimś sensie jest sceną symboliczną, zwłaszcza, jeśli zważymy, jakie kontakty łączyły go wcześniej z cudownie odnalezioną matką. W swojej słynnej arii ostrzega wszystkich mężczyzn przed wiarołomnymi kobietami, nie bacząc na to że zwraca się przecież do słuchaczy, wśród których z trudem można by odnaleźć osobę godną miana wiernego męża.

Rozpoczyna się schadzka w ciemnościach nocy, gdzie Zuzanna gra rolę Hrabiny, a Hrabina Zuzanny. Uwodziciele z przedziwną łatwością dają się nabrać na te sztuczkę, mimo, że nie znajdują się w seksualnym dark-roomie, gdzie rzeczywiście niczego nie widać, tylko w ogrodzie, w którym jednak nie sposób nie rozpoznać osoby, którą się zna od wielu lat. Ale ta konwencja służy Mozartowi do budowania kolejnej sceny symbolicznej, z której wynika dla nas taki morał, że gry seksualne, zamiany ról i szukanie wciąż nowych podniet prowadzi prędzej czy później na manowce. Tylko miłość może wyprostować te wszystkie ścieżki i na szczęście finał opery zbudowany jest na takim właśnie odkryciu. Kochające się pary powracają do siebie i odnajdują mądry spokój w tym uporządkowanym świecie wiecznie nienasyconych płci.
 

Ceny:

data I miejsca, balkon II miejsca, balkon
normalne ulgowe normalne ulgowe
14, 15 V 60 zł  45 zł  45 zł 30 zł
17 V 50 zł 35 zł  40 zł 25 zł
  cena dla studentów (nie dotyczy premiery) 20 zł